Juli in

Verder met de kistjes, blijk ik goed te kunnen werken met die kistjes. Er werden mallen gemaakt die het werken vergemakkelijken. En er was ook genoeg afwisseling in werkzaamheden, vooral toen bleek dat de schroeven er ook al in mochten. Het is prettig om gedachteloos bezig te kunnen zijn met dit repeteerwerk.

Bij Hout en zo kan ik nu ook de bodems in de kratjes maken. Het is redelijk leuk en vooral nauwkeurig werk. Dat bevalt me…

In verband met administratieve fouten meldde ik mij een dag af om weer bij mijn positieven te komen maar dat bleek zich te uiten in een emotionele uitbarsting. Ik werd gerust gesteld en ging snel aan de slag om vooral toch weer bezig te zijn. Dat hielp.

Juli verder in, blijkt steeds meer dat de medicijnen een verschrikkelijk grote impact hebben. Mijn darmen doen pijn, behalve de buikpijn die al had. Mijn hoofd voelt aan alsof het tolt en nog steeds dat “high” gevoel in mn hoofd…erg negatief!

Een valeriaantabletje blijkt te werken tegen alle spanningen. Ik was namelijk te laat voor de bus en toen belde ik de ggz en die gooiden de hoorn erop. Bij terugbellen waren ze te bezig. Over n paar minuutjes terugbellen werd gezegd. . .

Week 24

ik heb er ongelooflijk veel zin in. Vol energie en goede moed sta ik in de ochtend al klaar…

Woensdagmiddag heb ik erbij gekregen en tegen het einde van de werkzaamheden krijg ik een telefoontje, dat ik hoegenaamd een afspraak was vergeten. Een afspraak die ik nergens had opstaan. Dus ik weer boos!

Wat een kwakzalverij. Ze weten weer zogenaamd niet hoe ziek ik van de medicatie word. Ik heb al mn plannen weer afgezegd voor die klote shit medicatie.

Het is een veel te hoge dosis, ik ben er onrustig, bibberig en ziek in mn gestel van en dat wordt gewoon niet als waar genomen. Wat verachtelijk!

Week 22

ik voel mn gedrag achteruit gaan,… mn spontaniteit is weg, mn lach is weg, mn dominantie is te helder en overduidelijk aanwezig…

Week 23

Mijn onduidelijkheid steekt weer de kop op en arbeidsbegeleiding biedt structuur. Fijn is dat, het maakt me een stuk steviger in mijn schoenen staan en zekerder van mezelf.

Er kan ook weer een lach vanaf, gelukkig.

Medicatie

Sinds 2005 heb ik medicatie.

Ik heb verschillende medicatie gehad. Sinds 2021 alweer een verandering. Het was constant sinds 2018.

Eind 2020 was wel duidelijk dat ik ALLE bijwerkingen had die er vermeld waren als 1 op de 10.000 mogelijkheden. ALLEMAAL had ik ze en nóg wordt ík nota bene als lastpak gezien!

Ik heb geklaagd via websites voor medicatie bijwerkingen, bij mn behandelaar, bij de huisarts, bij de psychiater en achteraf hoor ik dan waarom klaagde je niet. Aaaaaarrrggghhhh!!!!!

Ook nu, in mei, voel ik me weer ziek door de medicatie. Ik zou niet weten waarvan ik me anders zo naar kan voelen.

Het gaat om misselijkheid, verdoofdheid, pijn in mn hersenen, zwak op mn benen staan.

Hoe nu verder?

Pleidooi voor de ziel

Op 14 mei haalde ik dit boek op bij de boekhandel en begon ook meteen te lezen.

Hierin staat veel geschreven over het wanhopige van de ziel in het geval van een psychiatrische ziekenhuisopname. Een gedwongen opname is geen pretje. Ik was (4 jaren geleden) zeer verbolgen over het onvermogen van het personeel om een praatje te maken. Niemand vroeg ooit wat er was gebeurd. Er werd alleen maar ziekelijk beoordeeld. Ik zou brand hebben gesticht… Werkelijk ongelooflijk mensonterend!

Het moeilijkste gedeelte van mijn reis heb ik al achter me. Nou het herstel en verbetering van de familiebanden, want ik ben niet echt blij met een zorgmachtiging die voorkomen had kunnen worden als mijn zus niet mijn ontslagen had doorgevoerd.

Terugkijkend naar mijn schrijven over mijn eerste dag, merk ik hoe pijnlijk kritisch ik was naar anderen toe…

Week 20

Maar terwijl ik me dat kwalijk neem, gaat de ziekelijke houding naar mij toe gewoon door. Tijdens de intake werd mijn mond gesnoerd.

De tweede keer op AT was gelijk al stukken beter. Maar ik voelde me meer op mn gemak, (er waren koekjes, by the way, hoewel niet lekkere) en inmiddels heb ik ook redelijk contact met de dames.

Omdat ik alweer een spuit kreeg was ik op donderdag ziek. Ik ben de hele dag niet geweest. Vrijdag waagde ik het weer, maar was ik ’s middags weer ziek.

Er zijn afspraken gemaakt over donderdagochtend en donderdagmiddag, maar die weet ik weer niet meer. Sinds ik de laatste medicatie heb, is alles doorelkaar in mijn hoofd. Het voelt alsof ik aan de drugs ben. Hoe dat dan moet voelen… ik voel me verdoofd en verdwaasd.

Maak je website op WordPress.com
Aan de slag